Rozdział 1

Nowy początek

            Pocałunek elfa, podobno jeśli jest szczery może wyleczyć wszystkie rany. Nie wiadomo czy ten taki był, ale jedno jest pewne., przez tą krótką chwile Daren nie obchodziło gdzie był ani co się z nim stanie. Było tylko to wspaniałe uczucie przeszywające całe jego ciało. Był to jeden z tych momentów, który mógłby trwać wiecznie. Całą swoją uwagę mógł skupić tylko i wyłącznie na niej. Na jej czerwonych, namiętnych ustach. Na jej oczach czarniejszych niż najciemniejsza noc, a jednocześnie bardziej błyszczących, niż najbardziej rozgwieżdżona. Na jej długich złotych włosach, pachnących bzem. Na jej smukłym ciele pokrytym śnieżnobiałą delikatną skórą. Chciał aby ta chwila trwała wiecznie, lecz miała się skończyć szybciej niż mógł to sobie wyobrazić. 

            Drzwi do ich schronienia otworzyły się z hukiem, o mało nie wylatując z zawiasów. Stał w nich Ferin, rozpieszczony syn burmistrza, w ręku trzymał miecz. Na jego twarzy malował się gniew. Stał tak przez krótką chwile. Jedno było pewne, chce zemsty.

            - To dla niego mnie zostawiłaś?! Mnie syna burmistrza i szlachcica? Zabije go!- rzucił się na  

nich, bezmyślnie szarżując. Daren zadziałał odruchowo, jedną ręką złapał go za nadgarstek i go skręcił, drugą złapał wypuszczony przez niego miecz, i płynnym ruchem wbił mu go w pierś.

            -Morderca!- krzyknęła Izyda, ta sama która jeszcze przed chwilą spoczywała w jego ramionach, ta poza którą nie widział świata.- Pomocy! Ratunku!

            Dopiero po kilku sekundach trafiło do Darena co tak właściwie się stało. Ale wiedział jedno musiał uciekać. Wybiegł na ulice, Izyda wybiegła za nim cały czas wrzeszcząc. W ręku wciąż trzymał miecz, na ręku czul ciepłą krew. Nikt nie próbował go zatrzymać. Bo kto normalny próbowałby zatrzymać kogoś biegnącego środkiem ulicy z zakrwawionym mieczem?   

            Skręcił w lewo, w stronę swojej ulubionej piekarni, gdzie codziennie chodził po świeży chleb. Na swojej drodze zobaczył dwóch strażników. Nie mógł już zawrócić, więc wybór był oczywisty. Musiał się przebić. Zatrzymał się. Jeden ze strażników chciał zajść go z lewej strony. Nie pozwolił na to, rzucił się na niego tnąc od dołu. Cięcie zostało bez problemów zablokowane, ale przeciwnik nie spodziewał się równoczesnego lewego sierpowego, który posłał go na ziemie. Drugi ze strażników w tym chciał zaatakować z góry od tyłu. Daren wykonał krótki obrót w prawo i znów puścił się biegiem przed siebie. Nie miał czasu dalej walczyć, poza tym strażnik nie może go dogonić, nie w kolczudze.

            Następna w prawo, przed sobą zobaczył bramę. Widział również stajnie. Nie mógł uciekać dalej na pieszo. Ktoś właśnie wyprowadzał swojego konia. Bez namysłu wskoczył na niego i pognał w stronę bramy.

            Kraty zaczęły powoli opadać, a koń dopiero nabierał pędu. Były coraz niżej, a Daren jednocześnie coraz bliżej i coraz dalej od ucieczki. Przez bramę przemknął w ostatniej chwili, zahaczając tylko ubraniem. Ale to nic, to jeszcze nie koniec prawdziwy pościg dopiero się zacznie. Nie miał czasu cieszyć się z ucieczki z miasta. Na pewno wyślą za nim list gończy, nie można się tym jednak teraz martwić. Nie będą musieli wysyłać listu jeśli pościg konnych go złapie. Musi uciekać. Zostawiając za sobą dotychczasowe życie, w sumie i tak nie miał do nikogo wrócić. Był sam, i od zawsze chciał wyruszyć w świat. Nie spodziewał się jednak, że stanie się to w takich okolicznościach, nie jako... morderca.... Zabił przecież człowieka. Wciąż ma jego krew na rękach, a przed oczyma jego twarz, pełną bólu, i chęci życia. Ale nie czas teraz o tym myśleć, pościg już ruszył. Słyszał to w oddali, jego koń nie wytrzyma zbyt długo takiego galopu. Nie ma on szans z końmi pościgowymi. Daren musiał coś wymyślić i to szybko. Niedaleko jest rzeka i most. Tylko czy uda się do niej dotrzeć zanim go złapią? Musi spróbować.

            Pościg był coraz bliżej, lecz Daren widział już rzekę, był i most. Przed wjazdem na most ostatni raz się obejrzał, aby zobaczyć czy już go nie widzą. Nie widzieli. Gdy tylko pierwsze kopyto dotknęło drewnianej konstrukcji, Daren ostatni raz popędził konia i zeskoczy prosto do wody.

            Schował się pod mostem, i czekał. Wydawało mu się że jest tam już całą wieczność. Gdy w końcu jeźdźcy przejechali. Znów czekanie. Miał jednak czas aby zastanowić się co zrobić dalej. Koń bez jeźdźca nie będzie biegł wiecznie, niedługo go złapią. I  na pewno domyślą się co się stało. Jeśli pójdzie w gorę rzeki, trafi znów do miasta. Nie może jednak uciekać z nurtem, nie ma szans uciec na pieszo przed końmi. Wiec pozostaje znów udać się w stronę miasta. Tego raczej nie wezmą pod uwagę, przynajmniej nie na początku. Będzie miał czas, teraz jego potrzebuje najbardziej. Z rzeki wyszedł dopiero w miejscu oddalonym około stu metrów od mostu.

            Niedługo potem wrócili. On był już schowany w lesie, ale mógł ich obserwować. Idą w dół rzeki jak się tego spodziewał. Na szczęście byli zbyt głupi aby pomyśleć, że nikt o zdrowym rozsądku nie próbowałby uciekać rzeką przed konnymi. Ale to działa tylko na jego korzyść.

            Trzeba ruszać, postanowił iść tą drogą którą pierw popędził konia. Oby tylko znaleźć jakieś schronienie przed nocą. Tu noce są wyjątkowo niebezpieczne, wszędzie grasują rabusie. Może to jest jakiś pomysł? Może powinien chociaż tymczasowo dołączyć do jakiejś grupy, jedno jest pewne lepie nie podróżować samemu po tej okolicy. Miasto portowe, stolica handlu na tym wybrzeżu przyciąga zbyt wielu kupców, a to z kolei daje pole do popisu rzezimieszkom. No nic, na razie musi się martwić o to aby znaleźć schronienie na noc. Albo będzie spać pod gołym niebem.

            Na szczęście znał ten lasek. Niedaleko powinna być mała jaskinia, oby była pusta. Jakby co wciąż ma przy sobie miecz. Pięknie zdobiony, jednak bez wartości w walce, po zaledwie jednym starciu widać już na nim pękniecie. Nie przetrwa kolejnego uderzenia.

            Do jaskini nie musiał iść długo. Wszedł ostrożnie, była pusta. Odetchnął z ulgą. Nie może rozpalić ogniska, przyciągnęłoby to zbyt dużą uwagę do tego miejsca. Ktoś mógłby to zauważyć, a burmistrz na pewno nie poskąpił nagrody za jego głowę. Dopiero teraz mógł spokojnie usiąść. Co dalej? Jutro musi ruszyć w dalszą drogę. Szukają go, szukają mordercy.... Mordercy, mającego krew na rękach zbira, jego. Tego który zabił ukochanego syna burmistrza, zabił.... Tej nocy nie mógł spać, nawet nie pomyślał o śnie. Jak można spać po czymś takim?

            Noc była długa i zimna, Daren nie zmrużył oka. Cały czas myślał, zastanawiał się co zrobić dalej. Nie może tu zostać, znajda ślady prowadzące do jaskini, musi ruszyć dalej. Teraz nie będzie miał na głowie grupy pościgowej, tym razem rusza za nim tropiciele. Niedaleko jest wioska, ale to ja sprawdza w pierwszej kolejności. Nie ma już konia.

            Mimo całonocnych rozmyślań dalej nie miał planu. Nie wiedział co ma teraz zrobić, ani gdzie się udać. Nie miał czasu dłużej myśleć, musiał ruszać. Postanowił iść w stronę wioski, to mocno uczęszczany szlak. Musi dostać się na wóz, raczej mało prawdopodobne aby znaleźć o świcie wóz wracający z miasta, ale musi spróbować, to da mu trochę czasu. Nie może zatrzymać się w wiosce, nie może również od razu ruszyć z wioski, wieśniacy powiedzą w która stronę się udał. Nie mógł ich przekupić jedyne co miał, to ten bezwartościowy miecz. Pomyśli o tym w drodze teraz trzeba ruszać. Miecz lepiej zostawić tutaj. Nie przyda się już, a na szlaku może wzbudzić podejrzenia.

            Wyszedł z jaskini, było chłodno. Ruszył w stronę drogi, nie szedł długo, po wyjściu skierował się w stronę wioski, nie uszedł daleko gdy zobaczy wóz zmierzający w ta samą stronę.

            -Witaj.- powiedział Daren do woźnicy- Zmierzasz do wioski?

            -Ano do wioski.- odpowiedział lekko jeszcze śpiący wiśniak. – Żona mnie zabije, znów zasiedziałem się w karczmie i było zbyt ciemno aby wracać.- Na jego twarzy można było zauważyć smutny uśmiech. Nie wiadomo czy powodem było złe samopoczucie po wczorajszym dniu, czy to co dopiero miało się stać po jego powrocie do domu.

            -Podwieziesz mnie?- spytał Daren. Wiedział że to może być jego jedyna szansa.

            -Miejsce mam, a nudno tak samemu jechać wiec wsiadaj. – udało się – A ty co robisz tak wcześnie na szlaku?

            - Ja?- „Cholera tego nie przemyślałem”  -  Muszę odwiedzić kogoś w wiosce.

            - A któż tam niby do odwiedzania dla takiego mieszczucha co? Dobra mniejsza z tym, nie moja sprawa. Czy też słyszałeś te plotki, że ktoś zamordował syna burmistrza? Ta akurat, kto byłby na tyle głupi aby to zrobić? Pewnie dostał po mordzie od jakiegoś pijaka, a teraz ludzie gadają że niby zamordowany.

            - Nie wiem nic wczoraj nie słyszałem, nie wychodziłem z domu. Poza tym, plotkom nie można wierzyć. Ludzie plotkowali i plotkować będą. Chociaż w każdej plotce jest część prawdy. Więc może faktycznie dostał od kogoś i teraz umiera w łóżku.- Woźnica zaśmiał się. Dobry znak na szczęście był albo naprawdę skacowany albo za głupi, aby zauważyć. Co dzieję się w mieście.

            - Staniemy na chwile. Musze udać się na pobocze zaraz wracam. – Daren domyślał się po co ten przystanek, ale wolał tego nie oglądać. Było mu niedobrze z innego powodu.

            Po chwili ruszyli w dalszą drogę, już bez przystanków. Woźnica nie zadawał już więcej pytań dotyczących jego. A Daren i tak nie miał zamiaru na nie odpowiadać.

            Po około godzinie znaleźli się w wiosce. Nie była ona zbyt duża, kilkanaście chatek postawionych koło siebie. Miała w sobie jednak jakiś urok, a może to tylko wspomnienia nadają jej taki charakter. Pamięta że był tu kiedyś z ojcem, nie wie jednak po co. Wiedział tylko, że w interesach. Ale to nie czas na wspomnienia. Musi myśleć. Nie może tu zostać ani stąd ruszyć. Jest w kropce.

            - Daren? Ale wyrosłeś. Pamiętam jak ostatni raz tu byleś, wtedy jeszcze jako mały dzieciak.

            - Pan Gomir? Dzień dobry.- przypomniał go sobie, to z nim ojciec załatwiał interesy. Był to już  siwy jegomość, nie zmienił się zbytnio od ostatniego ich spotkania. – Przykro mi ale nie mam teraz zbyt dużo czasu. Wpadłem w kłopoty. – może on zdoła pomóc, w końcu to stary przyjaciel ojca.

            - Mi już tez zbyt dużo czasu nie zostało, a leci on coraz szybciej. Może wejdziesz pogadamy chwile? Opowiesz mi o wszystkim.

            - Naprawdę nie mogę, szczerze mówiąc to mnie gonią, wpadłem po uszy.- co robic? Z każdą chwilą jest coraz większa szansa, że tropiciele już wyruszyli. Dotarcie do wioski nie zajmie im dużo czasu.

            - Tym bardziej pozwól sobie pomóc, nie mogę zostawić cię w potrzebie, chociażby przez wzgląd na twojego ojca. Chodź mam pomysł.

            W sumie i tak nic lepszego nie może zrobić, miał jednak wątpliwości czy może mu zaufać. Osobie którą widział w życiu tylko raz, i to jak miał dwanaście lat. Ale co innego może uczynić? Musi zaryzykować.

            W drodze do domu pan Gomir zaczepił jakiegoś przechodnia i mówiąc cos pokazał w stronę bramy. Daren mógł się tylko domyślać o co chodziło. Był wdzięczny, że ktoś mu pomaga, nawet nie wiedząc co zrobił.

            Dom dziadka był mały ale przytulny i dobrze urządzony, po meblach na pierwszy rzut oka było widać, że nie jest on zwykłym wiśniakiem. Nie ten wystrój był na to za ładny.

            - Przytulny domek - skomentował Daren.

            - Nie czas teraz na to, gadaj coś przeskrobał, i kto cię goni.

            Po krótkiej chwili opowiedział mu wszystko. Starzec tylko siedział cicho nic nie mówiąc. Darenowi znów zrobiło się niedobrze, ale nie mógł już wyjść na dwór. Do wioski wjechało trzech ludzi na koniach. Zaczepili jednego z wieśniaków. „No to po mnie” pomyślał Daren. Ale wieśniak wskazał na zachodnie wyjście z wioski. Jeźdźcy ruszyli galopem w tamtym kierunku.

            - No to na jakiś czas masz spokój. – Rzekł Gomir -  ale niedługo połapią się o co chodzi. Tym chłopom kazałem powiedzieć, że ukradłeś konia i udałeś się w tamtą stronę.

            - Dziękuję panu.

            - Nie dziękuj mam dług u twojego ojca. A przy okazji co u niego?

            - Nie wiem nie widziałem go od śmierci matki, a nie dostałem od niego żadnej wiadomości

            - Ano tak. Ale ci co cię ścigają nie są amatorami, na długo nie dadzą się zmylić. Musisz ruszać, Mogę dać ci konia i trochę złota. Udaj się do Martis, to dwa dni drogi stąd. W gospodzie pod Bawołem powołaj się na mnie, tam ci pomogą.

            - Ma pan bardzo szerokie znajomości jak na kogoś ze wsi.

            - Niewiele o mnie wiesz dziecko, oj niewiele.

            W przeciągu pół godziny był już w drodze do Martis. Tropiciele pojechali w inną stronę, ale niedługo znów będzie miał ich na ogonie. Droga powinna zając mu dwa dni w takim tempie wyrobi się w jeden, ma nadzieje, że koń to wytrzyma. Klacz wygląda na zdrową, na pewno nie jest zwyczajnym koniem pociągowym, powinna wytrzymać.

            Po pewnym czasie zwolnił, i tak już nie zdąży przed zmrokiem, a bram nie otwiera się w nocy. Może dać klaczy odpocząć. Zrobił przystanek przy strumieniu, napoił konia, i usiadł. Był tuż przed zmierzchem, piękna wiosenna pogoda. Słońce choć nisko nad koronami drzew wciąż przyjemnie świeciło, wiał delikatny zachodni wiatr. A przy drodze siedział on, morderca. Wciąż nie mógł się pogodzić ze swoim czynem, czy kiedykolwiek będzie się mógł z nim pogodzić? 

            Koń chyba już wypoczął trzeba ruszać dalej. Niedaleko jest gospoda, tam może się zatrzymać i spokojnie wypocząć. Czas ruszać.

            Droga minęła bez większych przeszkód. Oddał konia do stajni, a sam wszedł do karczmy. W środku było niewielu ludzi, może kilku chłopów z okolicznych wsi, i dwie osoby wyglądające na przejezdne. Zmierzyły go wzrokiem. Nie, to niemożliwe aby dotarli tutaj przed nim, na pewno nie.

            - Witam, co podać?- zapytał karczmarz.

            - Jakąś strawę i pokój na noc. I piwo.

            Daren zajął wolny stolik przy ścianie, i czekał. Po pewnym czasie dostał swoje zamówienie, i informacje, że pokój już jest gotowy. Postanowił jednak jeszcze posiedzieć, i zamówił kolejny kufel piwa. Zauważył, że ta dwójka cały czas go obserwuję. Miał co do tego złe przeczucia, no nic posiedzi jeszcze chwile, może pójdą. Niemożliwe aby wieści rozeszły się tak szybko.

            Dopił kolejne piwo. W tym samym czasie ostatni klienci zbierali się do domu. Poza tamtą dwójką oczywiście. Wstali, i podeszli do niego.

            - Czy to mądrze tak podróżować samemu? Jeszcze ktoś napadnie.- zaczął jeden z nich. Miał czarne krótkie włosy, i bliznę pod lewym okiem. – może się przyłączymy i razem ruszymy w drogę?

            - Proponujesz wspólną podróż, nie wiedząc nawet dokąd się udaje?- to nie może się skończyć dobrze.

            - Trafna uwaga. Miałem nadzieje, że udajemy się w tym samym kierunku.- Daren dawno nie widział tak fałszywego uśmiechu. – To gdzie się waść udajesz?

            - Daleko. I nie lubię towarzystwa na szlaku. Ale teraz wybaczcie ale jestem zmęczony, i idę spać. Dobranoc.

            Wstał, a drugi, dotąd nie uczestniczący w rozmowie, podniósł się wraz z nim.

            - Ładnie to tak wychodzić w środku rozmowy?- głos miał niezbyt przyjemny, szorstki i zimny.

            - Miałem dziś zły dzień, naprawdę nie radzę wam mnie denerwować.

            - Ależ skąd – Odezwał się czarnowłosy – Nie chcemy nikogo denerwować. Ja tylko twierdze, że podróż po tych okolicach samemu jest niewskazana. Pełno tu opryszków, tylko czekających na okazję, aby wsadzić komuś nóż pod żebra. – znów ten uśmiech.

            - Niech się panowie nie martwią. Na szlaku potrafię sobie poradzić. A może to wy się boicie?

            Chwila milczenia. Długa, zbyt długa.

            - Coś jeszcze?

            - Głupi to ty nie jesteś, więc powiem wprost. Oddaj sakiewkę, i możesz ruszyć dalej.

            - Wspominałem, że miałem dziś zły dzień, i radziłem abyście mnie nie denerwowali? Chcecie ryzykować? – Daren sam przeraził się swojego głosu, był zimny i bezlitosny.

            - Co to za ryzyko, jak nas dwóch a ty jeden? I to jeszcze bez broni. Będziesz nam groził? Jak myślisz Lirn, Damy mu nauczkę?

            Lirn nie odezwał się tylko od razu sięgną po broń. Daren nie czekał. Gdy tylko chwycił rękojeść miecza. Złapał go za nadgarstek, a drugą ręką z całej siły uderzył w wyprostowany łokieć. Stawy chrupnęły, a Lirn chwycił się za rękę wygiętą w drugą stronę. Daren sięgnął po miecz blondyna, i w ostatniej chwili zablokował cięcie z prawej strony.

            W jego głowie zapanował nagle spokój. Dziwny spokój, nie było w nim żadnych emocji, tylko jedna myśl. Walcz, i nie daj się zabić. Był skupiony tylko na przeciwniku, nie docierało do niego nic innego. Cięcie z lewej, blok, kontra, zablokowana. Góra, dół, góra, lewo. Pchnięcie, odbicie, kontra.

            - Stać! – z walki wyrwał go głos karczmarza. – Jak macie się pozabijać to do kurwy nędzy na zewnątrz. Nie będę zmywał waszej krwi z podłogi.

             Przeciwnik wykorzystał chwile nieuwagi, ciął w lewe ramie. Rana była głęboka, ale i cholernie bolesna.

            - I co teraz? Ponawiam propozycje oddajesz sakiewkę a my pozwalamy Ci odejść.

            - Nie puszcze mu tego. Skurwysyn złamał mi rękę.

            - Zamknij się, nie zabijesz przecież mieszczucha, nie tu.

            - Kto mówił aby go zabijać. Ale połamać kilka kości nie zaszkodzi.

            - Wynocha mi stąd. – karczmarz stał, celują do nich z kuszy. – Ale już! W stajni jest jego koń, myślę, że to dobra cena, za zostawienie go w spokoju.

            To zmieniło postać rzeczy. Tym razem posłuchali, nie mieli nawet czasu zabrać ze sobą sakiewki Darena.

            - Elina. Pomóż mi.

            Stracił dużo krwi. Nie czuł się najlepiej, a powieki robiły się coraz cięższe. Widział córkę karczmarza. Wydawała mu się najpiękniejszą istotą na ziemi.

            - Jeśli tak ma wyglądać raj, to chce tam iść.

            - Zaczyna bredzić.

            Powieki coraz cięższe…